آري دوستي دو نيمه دارد نيمي از آن عشقي است که دل تو را بيقرار کرده است و نيمي ديگر آن محبتي است که در دل من مي تپد

تو میروی و من فقط نگاهت میکنم، تعجب نکن که چرا گریه نمیکنم، بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقی است

                     من با گرفتاریس خوشم

گر تو خوار چون خارم کنی

                   ای گل بدان خواری خوشم

والاترین گوهر تویی

                    داروی جان پرور تویی

درمان دردم گر تویی

                   در کنج بیماری خوشم

روزی اگر کامم دهی

                 یا آنکه دشنامم دهی

با این خوشم با آن خوشم

                با هر چه خوش داری خوشم

                         *                                                           *                          

                                   از تو غفلت گر گزیدن آن زمان هیهات ماست

تاروپود آدمیت با تو است ای یار من

                                  یار هر بی یاوری آن هادی بی انتهاست

(سروده خــــودم)************

                                       ساز ما را کوک میزان خود اوی نبود

این کلام ناقصم جز روی سیاهی نشود

                                       آنچه در شعر که کلام من هویداست نبود

(سروده ی خودم)

تقدیم به همی دل سوختگان

که با تولدش برای بار اول چاپ می شودوبا مرگش نایاب

و در قیامت تجدید چاپ گردیده و مورد نقد و بررسی قرار می گیرد

خدا کنه که...

همتونو دوست دارم**

                                 لحظه لحظه خاطره ای بر دل ما می ماند

چون نگاه کردی به آن باری دگر از گذری

                                                 عمل خوب و بد توست که جهان می ماند

(از خودم)

  ننننننظظظظظررررر

نوروزمبارک*             

خورشيدي در پاکت مي گذارم و

به اسمانت روانه مي کنم

ستاره ي کوچکي در کلمه اي بگذار و

به اسمان کويرم روانه کن

آه من بسيار تاريکم

            که قلبش آنقدر بزرگ باشد که برای جاشدن

                        در قلبش نخواهی خودت را کوچک کنی.  

    نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف
                 گر شب و روز در این قصه مشکل باشی
گرچه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست
                       رفتن اسان بود ار واقف منزل باشی

ای خوش ان شمعی که روشن می کند ویرانه ای 

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبارآلود و دور

يا خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي همچو روزان دگر

سايه ايي ز امروزها،ديروزها

ديدگانم همچو دالانهاي تار

گونه هايم همچو مرمرهاي سرد

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود

من تهي خواهم شد از فرياد درد

مي خزند آرام روي دفترم

دستهايم فارغ از افسون شعر

ياد مي آرم كه در دستان من

روزگاري شعله مي زد خون شعر

خاك مي خواند مرا هر دم به خويش

مي رسند از ره كه در خاكم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل بروي گور غمناكم نهند

بعد من ناگه به يكسو مي روند

پرده هاي تيره دنياي من

چشمهاي ناشناسي مي خزند

روي كاغذها و دفترهاي من

در اتاق كوچكم پا مي نهد

بعد من،با ياد من بيگانه ايي

در بر آيينه مي ماند بجاي

تار مويي،نقش دستي،شانه ايي

مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران ميشود

روح من چون بادبان قايقي

در افقها دور و پنهان مي شود

مي شتابند از پي هم بي شكيب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ايي

خيره مي ماند به چشم راهها

ليك ديگر پيكر سرد مرا

مي فشارد خاك دامنگير خاك!

بي تو،دور از ضربه هاي قلب تو

قلب من مي پوسد آنجا زير خاك

بعدها نام مرا باران و باد

نرم مي شويند از رخسار سنگ

گور من گمنام مي ماند به راه

فارغ از افسانه هاي نام ننگ

 زندگی شهد گلی است

 که زنبور زمان می خوردش

آنچه می ماند

عسل

خاطره هاست